Sinds 2008 organiseert Schorer jaarlijks de Riek Stienstralezing. De lezing is vernoemd naar Riek Stienstra (1942-2007), werkzaam bij Schorer van 1974 tot haar afscheid in 2002. Vanaf 1984 was zij directeur van Schorer. De lezing vindt plaats om haar te eren en haar werk levend te houden, steeds rond een thema op het terrein van homoseksualiteit, gezondheid en welzijn.

Riek Stienstra heeft veel betekend voor de doelgroep van Schorer: lesbische vrouwen, homomannen, biseksuelen en transgenders (LGBT). Onder haar bezielende leiding heeft Schorer zich ontwikkeld van een kleine, categorale hulpverleningsinstelling tot een van de grotere gezondheidsbevorderende instellingen in Europa. Haar tomeloze inzet vanaf het begin van de aidsepidemie heeft onder andere geleid tot het eerste buddyproject in Nederland. Riek Stienstra overleed in 2007 aan kanker.

Riek Stienstralezing 2010De derde Riek Stienstralezing werd gehouden op 24 juni tijdens de Schorer Publieksdag 2010. De lezing werd uitgesproken door prof. dr. Rob Tielman, emeritus hoogleraar Humanistiek aan de Universiteit Utrecht, en oud-voorzitter van het Humanistisch Verbond. Aan de hand van de begrippen vrijheid, gelijkheid en solidariteit verhelderde Tielman een aantal veelvoorkomende misverstanden over homoseksualiteit en psychosociale gezondheid van LGBT.

Riek Stienstralezing 2009Prof. dr. Paul Schnabel, directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau, verzorgde op 25 september 2009, tijdens de jubileumbijeenkomst van 25 jaar Buddyzorg, de tweede Riek Stienstralezing. Met de lezing ging Schnabel in op de sociaal-maatschappelijke ontwikkelingen in de buddyzorg.

Riek Stienstra-lezing 2008De eerste lezing vond plaats op 20 november 2008, een jaar nadat Riek overleed, en werd gehouden door politicoloog, activist en feministisch filantroop Marjan Sax. Zij is een van de oprichters van het financieringsfonds voor vrouwen Mama Cash. Schorer vroeg haar als vriendin van Riek om de eerste Riek Stienstralezing te houden.

In haar lezing Naar de Maan en weer terug onderzoekt ze wat er geworden is van de sekse-specifieke en lesbisch-specifieke hulpverlening. Hoe De Maan en andere vrouwengezondheidscentra ontstonden en hoe vervolgens alles weer is opgegaan in de reguliere gezondheidszorg. Welke problemen daarmee onzichtbaar zijn geworden en wat we kunnen leren van dit verleden nu er een voorzichtig positief klimaat lijkt te ontstaan.