In het Parool van zaterdag 10 december is de ingezonden brief geplaatst van Schorer, die een reactie is op de eerder geplaatste brief van fractievoorzitter GroenLinks Jorrit Nuijens.  Hieronder staan kopieën van de brief van Schorer en de brief van Jorrit Nuijens.

10 december 2011

Buddyzorg aan homo vereist expertise 

Met stijgende verbazing lazen wij de brief ‘Schorer strooit praatjes rond over einde buddyzorg’ van Jorrit Nuijens, in Het Parool van 6 december. Sinds wij het bericht hebben gekregen over het stopzetten van de subsidie zijn wij hard bezig om te onderzoeken hoe wij onze cliënten en buddy’s kunnen blijven steunen. We willen onze cliënten en buddy’s niet in de kou laten staan. De afwijzing van de subsidie is extra zuur omdat de feiten, zoals ze nu naar voren worden gebracht, niet kloppen.

Jorrit Nuijens heeft het ten onrechte over een aanbesteding van de buddyzorg in Amsterdam. In werkelijkheid heeft geen enkele organisatie geld gekregen om de buddyzorg van Schorer over te nemen. De overige organisaties die buddyzorg toepassen, hebben meer subsidie aangevraagd dan vorig jaar, om de groei van hun eigen klantenbestand op te vangen. Er is geen geld en plaats voor de 205 cliënten en hun buddy’s van Schorer. En ook al zou deze ruimte er wel zijn, is het niet mogelijk om van de ene op de andere dag homospecifieke buddyzorg onder te brengen bij organisaties die deze expertise (nog) niet hebben.

Het is ook vervelend dat Jorrit Nuijens in de discussie een foutieve kostprijs per cliënt heeft geïntroduceerd: 3000 euro in plaats van 2300 euro. Bovendien is de kostprijs moeilijk te vergelijken. De manier waarop buddyzorg wordt toegepast, verschilt per organisatie.

Maar dat neemt niet weg dat Schorer nu uitgaat van deze realiteit: geen subsidie. Wij wachten nog op reactie op de afzonderlijke subsidieaanvragen die zijn ingediend bij de stadsdeelraden voor de voortzetting van Schorer Buddyzorg. En we verkennen andere mogelijkheden om door te kunnen gaan. Intussen wordt er met de gemeente gekeken naar een overgangsregeling om de geboden buddyzorg af te bouwen.

Maar ons echte streven is om onze cliënten en buddy’s blijvende steun te kunnen bieden. Want we zijn ervan overtuigd dat buddyzorg hogere kosten voorkomt. Onze cliënten krijgen van hun buddy’s het duwtje in de rug dat ze nodig hebben om weer zo zelfstandig mogelijk verder te kunnen. Dat voorkomt terugval en hogere kosten bij de hulpverlening in de eerste en tweede lijn. En gelukkig ziet Jorrit Nuijens dit ook in door te stellen dat het belang van buddyzorg onbetwist is.

Nettie Saarloos,

directeur-bestuurder a.i. Schorer

Copyright: Joosje Noordhoek
--------------------------------------------------------------
dinsdag 6 december 2011

Schorer strooit praatjes rond over einde buddyzorg

Als raadslid krijg je in de tijd van bezuinigingen veel ontroerende e-mails. Vaak gaan die door merg en been. ‘De gemeente heeft onze subsidie stopgezet, als de raad ons nu niet redt, dan…’ Wat er na ‘dan’ komt, is altijd verdrietig.

Zo ook in het geval van de buddyzorg voor chronisch zieke homo’s, lesbo’s en transgenders en biseksuelen (HLTB’s). Was deze taak eerst belangrijk als stervensbegeleiding voor aidspatienten, ook vandaag is buddyzorg nog relevant; zeer veel HLTB’s met chronische ziektes, vaak middelbaar of ouder, voelen zich gestigmatiseerd of zijn geïsoleerd. Uit de kast komen als homo met hiv of lesbo met hepatitis C is bijvoorbeeld niet makkelijk in een verzorgingshuis.

Het belang is dus onbetwist. Maar wat blijkt: de buddyzorg kan gewoon doorgaan. De taak is uitbesteed aan andere organisaties die heel veel minder kosten in rekening brengen dan de Schorerstichting. Schorer berekent rond de 3000 euro per cliënt, terwijl alle buddy’s gratis werken. Met andere woorden: hoge overhead. Uitbesteden aan een goedkopere stichting is dus een verstandige keuze. Uit de tientallen mails blijkt dat de vrijwillige buddy’s al afscheid nemen van hun cliënten. Hun wordt verteld dat de gemeente geen geld meer over heeft voor hun doelgroep, en dat Erik en Sophie vanaf 1 januari in hun eigen sop kunnen gaarkoken.

Dat is volkomen onnodig en legt de perverse prikkel bloot die speelt in subsidieland. Organisaties krijgen begrijpelijkerwijs de neiging te strijden voor het eigen voortbestaan, maar verliezen daarbij soms de doelstelling uit het oog.

De buddyzorg hoeft helemaal niet op te houden te bestaan! Schorer heeft de aanbestedingsslag verloren. Natuurlijk is dat slikken, maar daar hoeven Erik, noch Sophie, noch de fantastische vrijwilligers, onder te lijden. Als blijkt dat de gemeenteraad of het stadsdeel de stichting niet alsnog redden, moet Schorer zo snel mogelijk om de tafel met de organisaties die de aanbesteding van de gemeente wel hebben gekregen, om hun expertise, hun vrijwilligers en vooral hun cliënten over te dragen. Zo kan Schorer garanderen dat geen van hun cliënten zonder buddy komt te zitten. Dat is misschien niet direct in het belang van Schorer, maar wel in het belang van hun doelgroep.

Jorrit Nuijens, fractievoorzitter GroenLinks Amsterdam-Centrum

Copyright: Paul Westink